سفارش می کُنُم عاشق نمیری     اگر عاشق شدی گِل سر بگیری

که عاشق رو سیاهه در دو دنیا     چرا از حوض گل ماهی نگیری

یه رو لیلی منو نزدِش صدا کرد     کمی دلتنگی و ای یا خدا کرد

که این شاعرنمای خر چه کرده     سر مجنونمو از تن جدا کرد

بشاشُم بر در سیمین عیالُم     هویجش کارُم آن رب انارُم

بخوانُم در برش "مستر یساری"(۱)     بنوشُم عشق آن شیرین بیانُم

(۱) گویا نام مطربی بوده خوش الحان و همروزگار شاعر.

قهر و دعوا و تهدید در بیت اول و ابراز احساسات و آشتی و خوشی در بیت دوم. واقعا کدام اثر در گنجینه ادبیات این سرزمین توانسته چنین ساده و صمیمی اوج و فرودهای همیشگی زندگی روزمره را به تصویر بکشد؟

نشستُم دوش در آغوش یارُم     کشیدُم دست بر رُب انارُم(۱)

ازُم بوسیدن لپ(۲) را طلب کرد     بگفتُم چشم اما کار دارُم 

  (۱) رب انار گویا نیکنامی است که شاعر به معشوق خود داده بود و وی را در خلوت بدان  نام میخوانده. آورده اند وجه تسمیه قرابت طعم بوده. والله اعلم...

(۲) در نسخه دهلی لب آمده اما غلبه در نسخ با لپ بوده.

سه تا توبُرگ قرمز تحفه ی مو     یه شیشه سگ عرق در گنجه ی تو

طلب کن یارُم امشب از هویجت     طلب کن تا بیایُم خونه ی تو

طلب کردُم از آن محبوب شیرین     دو تا بوس و کمی زان عشق دیرین

ببوسیدُم، سپس دادُم به غمزه     دو تا قورباغه با چشمان قیرین

بِزا بازُم ببوسُم بینی ات را     بزا عاشق شم این شیرینی ات را

بزا انگُش کُنُم شیرین دماغت     بزا بازم بلیسم بینی ات را

دلیم! آخر کجایی یار جونی     دَلام! پس کی میایی تا بمونی

دلوم! اینجا بدون تو نمی شه     دِلام! سرده بیا آی بچه ...

مو گیلاسُم درختُم باش ای یار     طناب بند رختُم باش ای یار

بقای عمر مامُم باش تا هو     بیا آویز تختُم باش ای یار

تو گفتی امشبو مانُم به پیشت     تو گفتی ما بشُم فامیل و خویشت

تو گفتی عشق یعنی این اطاعت     ولی مو زیرکی خندُم به ریشت

خوشا یاری که عشقش دردسر بی     دو تا مَلَق زدن سیش بی اثر بی

دو چشمون غزالش مال مردم     هویجُم در پی اش بی پا و سر بی

تو گفتی مو خرُم؟ گفتُم خری یار     تو گفتی از چه رو؟ گفتم بَری بار

این عشق مو شده اِندِه(۱) تفاهم     هویجُم مو تناول کن منو یار

(1) End

  گلستانُم    بدون    تو    کویره              دلُم بی تو چو دسشویی می گیره

بیا سی مو تو سیفون باش ای یار           که دل بی دلبرش تنگش می گیره

اگه سیزده بدر بازی نشه کرد     با دلبر جنگولک بازی نشه کرد

پس این عید سعید باستانی چیست     اگه کلاً خفن بازی نشه کرد

[پایان قسمت چهارم]

«آخه بزغاله اینجا پارکه!» اون گفت     اون افسر یارُمو از مو گرفت مُفت

ما که بازی می کردیم روی نیمکت     من و یارُم که چیزی هم نمی گفت

[پایان قسمت سوم]

هویج  از عشق خود خیری ندیده     یه عمره در پی یارش دویده (۱) 

ولی یارش یه کیس(۲) خوب داره     هویج  رو  خورده  و با اون پریده 

(۱) تو که از عاشقی خیری ندیدی یه عمری در پی ای عشقی ندیدی ... ای دل تو خریداری نداری...

 (2) Case 

دو تا بلبل تو  برگای درختون          یه قمری رد شد از پای درختون

من و یارُم ولی سرگرم بازی         ندیدیم    افسرو    پشت   درختون

 [پایان قسمت دوم]

لطفا اگه می تونین کلمات ردیف و قافیه رو تو این دوبیتی پیدا کنین و یه خونواده رو از نگرانی نجات بدین.

یه  بار   سیزده بدر   تو  پارک  ملت      منو  یارم  به  دور  از چشم ملت

با هم یک قل دو قل بازی می کردیم     رو نیمکت های پشت پارک ملت

 [پایان قسمت اول]

موضوعی که می خواستم عرض کنم رو یک خواننده نکته سنج هم سوال کرده بودن. در جواب باید بگم نخیر!در ادبیات فارسی از قالب دوبیتی برای سرودن اشعار بلند و دنباله دار استفاده نمی شه. ولی وقتی بابا بهروز عریان داره شعر می گه انتظار همه چی رو داشته باشین. حتی بلندترین منظومه عاشقانه فارسی در قالب دوبیتی رو.

عزیزم من که گفتُم love you baby         به  تو  گفتُم   you are my only lady

تو  این  بارون  با  این  ابرای  قرمز          می گُم با مو بیا you tell me maybe

وزن شعر در زبان انگلیسی فشاری (مبتنی بر جایگاه تکیه) است در حالیکه وزن شعر فارسی عروضی یا کمی (مبتنی بر بلندی و کوتاهی هجاها) است. سرودن شعر انگلیسی در قالب اوزان عروضی فارسی ایده ای است که به ذهن کمتر اسکلی متبادر شده. استاد سابق بر این هم از وام واژه های انگلیسی بسیاری بهره برده بودند اما اهمیت این اثر در این است که اولین دوبیتی «بای لینگوال» استاد محسوب می شود.

شب تاريک و دل بي تو هلاکه     دلُم بي تو مث ماهي تو خاکه

يه قورباغه که لنگش رو بريدن     و يه سوسکي که عشقش پاک پاکه(1) (2)

(1) به تصوير کشيدن ساده و صادقانه طبيعت آدمو ياد شعراي ژاپني مي­ندازه.
(2) تلميح. اشاره به افسانه خاله سوسکه.