طلب کردُم٬ طلب دارُم٬ طلب داشت     طلب را دادُم و باقیشو برداشت

یـه چـک دادُم بـرا یـک مـاه دیگـه       منو پیچوند و ماه دیگه هم کاشت

خب همونطور که به رأی العين مشاهده میکنيد برای بابا بهروز، شاعر بزرگمون مشکل حاد مالی پيش اومده و بنا به دلايل اقتصادی امکان ادامه شاعری و تأمين مخارج سنگين وبلاگ برای ايشون مقدور نيست. از اونجا که هيچ کار فرهنگی ای بدون پشتيبانی معنوی و مادی مخاطبهاش نمیتونه به راه خودش ادامه بده و برای حفظ اين گنجينه گرانبها لطف کنيد کمکهای مالی خودتونو به شماره حساب ۰۰۳۳۶۹۹۹۲-۵  بانک رفاه کارگران نزد شعبه سرآسياب واريز کنيد.

 از اين عزيزان که تا به حال کمک کردند تشکر میکنيم: آرتوش از ممسنی، هارون از مزار شريف و بلقيس از استکهلم.

تنفس از دهان دادُم به یارُم     کشیدُم لب به لبهای انارُم

به هوش آمد مرا لب روی لب دید     بگفتا خواهر و مادر ندارُم

شاعر زمانی در کلاسهای کمکهای اوليه شرکت کرد اما تنها چيزی که در اين کلاسها توجه او را به خود جلب کرد همين تمرين تنفس مصنوعی بود. بعدها از هر فرصتی که پيش می آمد بابا برای تمرين اين هنر نجات بخش خود استفاده می کرد.مثلا وقتی چيزی به چشم کسی میرفت و ... طبيعی است که صحنه هايی مثل مصراع چهارم بسيار برای شاعر پيش آمده اند.

رسیور رو زدُم روشن نشد باز     ندیدُم فیلم امشو رو از آغاز

شده این لعنتی تفریح هر شب     بزن "نرگس" ببینیم امشو ام باز

رسيور شاعر در مصراع اول کار نمیکند اما در مصراع دوم او تلويحاً ادعا میکند که فيلم را هرچند نيمه کاره ديده است. در اين اثر به زيبايی از صنعت ادبی "خالی بندی" استفاده شده است. 

شُدُم مست و دلُم بی درد و بی تاب     کشیدُم درد مستی بی می ناب

چـرا دردُم نـکـردی چـاره ای دل       درازُم بـی دلُـم در زیـر مـهـتـاب

فقط به خاطر دارم که شاعر آن شب این ابیات را در دل کوه در کیسه خواب خود زمزمه میکرد. الهامات شاعرانه و شهودات عارفانه از سویی و کمردرد ناشی از حمل کوله پشتی سنگین و کوهپیمایی طاقتفرسا از سوی دیگر به تولد این اثر شاهکار انجامیده اند.

الا بـزغـالـه ی گِـرد و قـلمبه        الا  ٪۶۰ وزن تــو دُمــبــه

 تکان ده باسن نشکفته ات را     بکن رحمی به همراهان زمبه

 شعر در نکوهش تنبلی و تکریم ورزش است. میگویند شاعر زمانی بعد از هفته های متمادی از پشت رایانه خود برمیخیزد، حرکتی به کمر خود میدهد و این ابیات را مناسب حال خود به زبان می آورد.

زُمبه در پایان دوبیتی ایهام بینظیری به وجود آورده: زُمبه نخست همان موجود افسانه ای است که از اصحاب میتی کومان (水戸黄門) دامت کارتونه بود و زمبه دیگر اشاره است به اصطلاح "مشمول زمه کسی شدن" که در گفتار عامیانه به شکل " مشغول زُمبه" در می آید. همراهان زمبه: مشمولان زمه.

بشاشُم بر در سیمین عیالُم     هویجش کارُم آن رب انارُم

بخوانُم در برش "مستر یساری"(۱)     بنوشُم عشق آن شیرین بیانُم

(۱) گویا نام مطربی بوده خوش الحان و همروزگار شاعر.

قهر و دعوا و تهدید در بیت اول و ابراز احساسات و آشتی و خوشی در بیت دوم. واقعا کدام اثر در گنجینه ادبیات این سرزمین توانسته چنین ساده و صمیمی اوج و فرودهای همیشگی زندگی روزمره را به تصویر بکشد؟

... بالا٬ ... پایین٬ ... روش     ... داخل٬ ... اطرافش و توش

نکن یک باره ... ... دل نگه دار     نکن هرگز تو ... را فراموش

من خواهش میکنم کسی فکر بد نکنه. شاعر اینجا یه جور نرمش صبحگاهی رو آموزش میده. ضمنا توصیه بهداشتی مصرع آخر به کار یه نموره ارزش اجتماعی داده.

دلُم تنگ دوبیتی گفتنه مرد     شده برخورد دلبر با نَنَم سرد

اگه کاگِل شده دیوار ...     سرِش گرمه خیانت رُفتنه مرد

شاعر که دوبیتی گفتن را ترک کرده (ر.ک. دوبیتی ۱۰۱) و به معشوق قول توجه بیشتر به او را داده از کرده پشیمان میشود، معشوقه شاعر لج میکند و بنای ناسازگاری با مادرشوی آینده خود را میگذارد، شاعر از اوضاع بوی خیانت میشنود و... یک دوبیتی ناب حاصل یک دعوای خانوادگی. خیانت به معشوق و همسر و پارتنر تم اصلی بسیاری از فیلمهای خوب فرانسوی و نیز بسیاری از دوبیتیهای خوب باباست.