نفهمیدی چرا از دل بُریدُم     آخه دیشب یه من ماهی خریدُم

هویج پخته از ماهی چه بهتر     مو دل رو به از این ماهی ندیدُم

یه بزغاله کمی بالاتر از ده     تو چنگال یه گرگی شد له و په

۱۱۰ اومد و دورش کشید گچ     ولی گرگه فلنگُ بست تو این مه

هوس کردم کمی هایکو ترانُم     کتابُ تو دو تا جمله چپانُم

ولی اینجا دوبیتی می نویسم     اگرچه شعر نو هم می توانُم

به دل گفتُم چرا این حد کلفتی     چرا از رو کمربندُم میُفتی

شکایت کرد از این دورِ زمونه     بگفتا وای از این مرغای مفتی

سهیلا دوش با اسب کهر رفت     فهیمه باز بی نام و خبر رفت

تو می پرسی که خب اینها کیَن مرد      ندانُم باز این دل با سحر رفت

یکی بود و نبود آن دیگری هم     پدر را یک پسر بود و زنی هم

پسر آواره ی کوه و در و دشت     پدر ... و بیامد دختری هم

مو از بیداد باد عاجز شُدُم یار     از این باد خفن غافل شو این بار

مو جنگیدُم که تنبونُم هوا رفت     تو قایم شو در آن سوراخک غار

خداوندا بیا همراز باشیم     بیا آواز بی آغاز باشیم

بیا رنگ بدون طرح بَندیم     بیا بی مرز در پرواز باشیم

ابولبابا ابولپایین ابولبیل (۱)     ابول بالا و پایینت همه بیل

نکن بر روی این بیل خودت بول     بده بر دست محرومان تو زنبیل

 ۱. پرنده ای کوچک٬ پرستو

صدای دلبرُم دیشب نیومه     صدای خنده هاش یارب نیومه

دلُم پرپر زده تا آسمونش     صدای بوسه ی پر تب نیومه