شب تاريک و دل بي تو هلاکه     دلُم بي تو مث ماهي تو خاکه

يه قورباغه که لنگش رو بريدن     و يه سوسکي که عشقش پاک پاکه(1) (2)

(1) به تصوير کشيدن ساده و صادقانه طبيعت آدمو ياد شعراي ژاپني مي­ندازه.
(2) تلميح. اشاره به افسانه خاله سوسکه.

مو بوي گرم بارونو شنيدُم     تو بارون بستني خوردُم با زيدُم

تو بارون بستني بدجور مي­چسبه     ولي مو دلبرُم رو خوش نديدُم

دوبيتي­هاي شاعر ته کشيده(1)     يه نامرد روي شعرش خط کشيده

تو کوچه هم داره بارون ميايه     دل مو هم پوکيده حال نمي­ده

(1) شاعر بالاي اين دوبيتي با خط خودش نوشته بود:
Based on a true story

تو رشت ملت ... ... ... ....(1)     تو قزوين آدمو از ... ...

ولي تهرون بلاد ...     پر از ترکه که ... ....

 (1) اين شعر حکايت از تجربه­هاي عرفاني شاعر داشت ولي بدبختانه چيز زيادي ازش نمومد.

به قربون صداي بي­خش تو     او مشکي پوش بندر نوکر تو(1) (2)

تو که بهتر شدي از پا آوردي(3)     دوتا سُل هديه مايه برا تو

(1) شاعر هيچ اشاره­اي به خواننده محبوب و مردمي "ر.ص" نداره.
(2) گريز شاعر از آوردن قافيه تحسين­برانگيزه.
(3) شاعر از صنعت ادبي تقيه استفاده کرده. البته اين مصراع به صورت (تو که بهتر شدی از پاواروتی) هم آمده است و خود شاعر هم پافشاری می‌کند که صورت دوم صحيح است!

... و دلبرش هردو مشنگن(1)     تو ميدون ونک هي ول مي­چرخن

همه گوين که زلفش بي­نظيره     ولي زلفش رو هي انگول مي­کردن

(1) شأن نزول: اين دوبيتي وصف حال دوتا از دوستامونه که براي حفظ جون بهروز از آوردن اسم خودداري کرديم.

بابا بهروز شاعر دل نداره     دلش بي دلبرش مشکل نداره(1)

همه گوين که چاقه بي­کلاسه(2)     تو تمبونش حيا معنا نداره

(1) طنز گزنده عميقي داره
(2) به نظر من خيلي نامرد بوده هرکي اين حرفو در باره بهروز زده. ايشاللا شامپو بره تو چشش. بهروز ما فقط يه نمه استخوناش درشته.

الا اي يانگ­يانگ چين و ماچين     الا اي دلبر ... به ماچين(1)

کجايي تا ببيني حال يارت     که بي تو گشته رخسارش پر از چين

(1) کسی کنجکاوی نکنه چه کلمه­اي اينجا سانسور شده.

يه کفتر رو لباس دلبرُم ريد     يکي زد با لگد ... ترکيد

مو از دشمن مو از کفتر نترسُم     ولي شانس مو امرو ... بيد(1)

 (1) استفاده از صورت خلاصه شده «امرو» به جاي «امروز» تسلط بي­چون و چراي شاعر به فارسي گويش تهران رو مي­رسونه که خودش کلي جاي تقدير و تشکر داره.

تو ... جشن عقد دلبرُم بيد     يکي اون و يکي مادرزنُم بيد

نفهميدُم چرا دلبر ولُم کرد     گمونم ... يارش تازه­تر بيد

دلا مستُم ولي مستي اثر داشت؟     دلا شستت تو چشمُم رف اثر داشت؟

مو تو دنيا فقط "جي­اف" مي­خواستُم     دو تا بوسه يه کم مالش اثر داشت؟

شاعر خيام­وار لب به شکايت گشوده و از روزگارش گله مي­کنه. استفاده هوشمندانه از قالب جمله سوالي بيچارگي معصومانه خاصي به شاعر داده.

شب تاريک و دل بي تو اسيره     مو از دست دلُم شاشُم مي­گيره

خونه يارُم که دسشويي نداره     بره يارم بره گم شه بميره

دلُم تنگ خيار و سيب ترشه(1)     دلُم بي تو سه سال ديگه مي­ترشه(2)

اگه سبزي خريدي سي عيالم،     بده تا سيش برُم با بنز و پورشه(3)

(1) زهي نوستالژيا که توراست شاعر...
(2) شاعر ارقام رو با خوش­بيني برآورد کرده
(3) استفاده از مظاهر تمدن روز در شعر کلاسيک امتياز برجسته اين شعره. ضمن اينکه «دل»، «خيار» و «پورشه» با هم مراعات­النظير دارن.

بزي ديدُم که بزغاله­ش سيا بيد     دو چشم قرمزش سبز و سيا بيد­­­­­­

به بز گفتُم عزيزم چي شنيدي؟     بگفتا خر همه­ش عرعر صدا ميد(1)

(1) فقط دقت کنيد به شکل ساده شده فعل «مي­داد» که با چه ظرافتي تراشيده شده و به اون شکل منحصربه­فرد به کار رفته.